تاملی بر مجسمه های شهری اراک

به گزارش مرکزی دیلی و به نقل از عطر یاس ، نوشتن حد و مرزی ندارد، چه برسد به دیدن. هر آنچه که در ذهن متصور می شود و در ضمیر ناخودآگاه نقش می بندد، در روح و روان آدمی تاثیرگذار است. چه خوب اگر منابع دیدن برای ما بکر، زیبا و به دور از هرگونه آلودگی بصری باشد.
 در ابتدا لازم می دانم از معضل بزرگی که گریبان گیر قشر هنرمند جامعه، بالاخص هنرمندان مجسمه ساز است را بیان و سهم کوچکی در حل این مهم داشته باشم.
 در بسیاری از منابع و ماخذ کتب تخصصی، آموزشی و دانشگاهی هنر و همچنین در بین صاحبان اهل فن به کرات دیده می شود که به اشتباه به جای واژه مجسمه از لغت و لفظ حجم استفاده می شود. باید توجه داشت این د و واژه در مواردی از هم دور و در جاهای دیگر مکمل هم هستند. هر جسمی که دارای سه بعد (طول، عرض، ارتفاع) باشد دارای حجم نیز هست چه جاندار و چه بی جان، اما فرق اساسی در همین است که هر جسمی یا هر چیزی مجسمه نیست. مجسمه که یکی از محصولات هنری است توسط ایده و دست پرتوان هنرمند خلق می شود و با نگاهی هر چند گذرا به تاریخ هنر، کم نیستند منتقدین، هنرمندان و مجسمه سازانی که تعاریف و تعابیر مختلفی از این موضوع داشته اند.
 در اینجا باید خاطرنشان کنم که ما در پی تعریف مجسمه نیستیم و یکی از دلایل این کار این است که مورد مذکور به اندازه قابل توجهی از حجم قابل تمیز و تشخیص می باشد. تنها به این نکته اشاره کنم که یک مجسمه می تواند حجم داشته باشد ( و دارد) اما یک حجم، مجسمه نیست. دغدغه ای دیگر را بازگو کنم که شاید به ظاهر امری سهل به نظر آید اما در باطن خود بسیار ملال آور است، همانطور که در بدو شروع مطلب ذکر شد، چه خوب اگر منابع دیدن
 علاوه بر نمایشگاه ها، موزه ها و گالری های هنری، فضای شهری یکی از محیط هایی است که بستری مناسب برای نمایش و عرضه مجسمه می باشد که جنبه های مختلفی مثل زیبایی محیط اجتماعی را در برمی گیرد و در بسط و گسترش سواد بصری عموم شهروندان تاثیر بسزایی دارد. وجود این گونه آثار در محیط های شهری در وهله اول باعث افزایش نشاط و شادابی روحیه مخاطبان است.
 هر آنچه که در بالا ذکر شد از مزایای وجود واجب الوجود مجسمه می باشد. اما با اظهار تاسف باید بگویم که در شهر ما (اراک) محرومیم از نعمت این گوهر.
 البته این مطلب زمانی به نگارش در می آید (در حال حاضر) که ما از حضور مجسمه سازان خوبی در شهر برخورداریم اما گویی سخنان حاکی از این است که مسئولان شهر سفارش برخی کارها را به هنرمندان شهرهای دیگر می دهند!!!
 بر هیچکس پوشیده نیست که شهر اراک و استان مرکزی در زمینه علم و ادب و فرهنگ و هنر پیشینه ای بسیار غنی و منابعی برای سال ها تامل و مطالعه دارد اما گذشته ها دیگر گذشته و ما باید به فکر فردایمان باشیم.
 آیا این حرف اشتباه است؟
 لازم می دانم برای رفع سوء تفاهمی که شاید برای بعضی از خوانندگان پیش آید به نکته ای اشاره کرده و به ادامه مطلب بپردازم.
 تاکید بر آینده دلیل بر خرابی گذشته نیست و دقیقا ما باید بر روی گذشته خود آینده را بسازیم. بارها و بارها تاریخ (تاریخ و هنر) به ما ثابت کرده است که هرگاه تمدنی (مردمی) به تاریخ خود و گذشته خود رجوع کردند دارای آینده ای درخشان شدند. و در ادامه…
 ما خواستار این هستیم که مسئولان امر و همه حامیان مردمی جامعه ما تلاش بیشتری در این زمینه داشته باشند، هر چند ما بیشتر کوتاهی می بینیم. باید اذعان داشت که اتفاقاتی خوب در این زمینه در حال رخ دادن است و اگر اشاره نکنیم بی انصافی است. اما ما انتظار بیشتری داریم این حرف را از آن جایی می زنیم که قرار است ما خودمان را با نمونه های خوب مقایسه کنیم پس اگر این الگوی ما باشد، راه زیادی در پیش داریم اما با همت، همدلی، حمایت و یاری مسئولان از هنرمندان بومی این امر به یاری خداوند جهان تحقق می یابد. در حال حاضر مجسمه های شهری اراک را اگر در معرض تجزیه و تحلیل و نقد و بررسی قرار دهیم و باز هم اگر قرار باشد که صادق بوده و بی پروا سخن برانیم مجسمه های خوبی در شهر ما وجود ندارد و به طور خاص در مرکز شهر که نقطه تلاقی همه آمد و شدهای روزانه می باشد و اگر فقط به این نکته توجه داشته باشیم که گهگاهی غریبه ای به این شهر می آید آن وقت در نظر او قضاوت به چه صورت خواهد بود؟
 در نهایت و با تمام این اوصاف قضاوت را به شما می سپارم. به امید روزی می نشینیم و خواستار این هستیم که محیط هنری شهرمان در شان و شخصیت تاریخ این شهر باشد و هر روز شاهد اتفاقات خوب باشیم.